بتازند وز تک به از باد تیز

یکی بهره را موی سر تا میان

چو قرطاس تن چهره چون زنگیان

ز بیگانه مردم بودشلن گریز

اگر چند دارندشان جفت ناز

چو نبوند بسته ، گریزند باز

همانجا ز کافور و عود و بقم