چو قرطاس تن چهره چون زنگیان

چو مردم گشاده کف دست و روی

چو میشان نهفته همه تن به موی

یکی بهره را موی سر تا میان

ز بیگانه مردم بودشلن گریز

بتازند وز تک به از باد تیز

اگر چند دارندشان جفت ناز