ز بیگانه مردم بودشلن گریز

چو میشان نهفته همه تن به موی

یکی بهره را موی سر تا میان

چو قرطاس تن چهره چون زنگیان

بتازند وز تک به از باد تیز

اگر چند دارندشان جفت ناز

چو نبوند بسته ، گریزند باز