اگر چند دارندشان جفت ناز

چو قرطاس تن چهره چون زنگیان

ز بیگانه مردم بودشلن گریز

بتازند وز تک به از باد تیز

چو نبوند بسته ، گریزند باز

همانجا ز کافور و عود و بقم

بسی بیشه پیوسته بینی بهم