تنومند را از خورش چاره نیست

به تنهایی او بس مرا دلگشای

خرد نیز دارم که چون دل نژند

بمانم ، کند دردم آسان به پند

وزین بر تنومند بیغاره نیست

چو دیدی که گیتی ندارد بها

از او بس بود خورد و پوشش گیا