وزین بر تنومند بیغاره نیست

خرد نیز دارم که چون دل نژند

بمانم ، کند دردم آسان به پند

تنومند را از خورش چاره نیست

چو دیدی که گیتی ندارد بها

از او بس بود خورد و پوشش گیا

چه باید سوی هر خورش تاختن