چو رنگ رخ یار شاخ از سمن

گل گونه گون گرد او صد هزار

ز خوشی زمین چون دل شاد بود

ز باران هوا چون کف راد بود

چو موی سر زنگی آب از شکن

خروش رباب و هواهای نای

ره چنگ و دستان بر بط سرای