یکی بیشه دیدند گند آب و نی

بسی بود هر گونه از رنگ رنگ

هم از میوه هایی که خیزد خزان

کز ایرانیان کس نبد دیده آن

که آن آب مستی نمودی چو می

ازو هر که خوردی فتادی خموش

زمانی بدی و آمدی باز هوش