ازو هر که خوردی فتادی خموش

کز ایرانیان کس نبد دیده آن

یکی بیشه دیدند گند آب و نی

که آن آب مستی نمودی چو می

زمانی بدی و آمدی باز هوش

کبابه به هر جای بسیار بود

که هریک مه از نار بر بار بود