کبابه به هر جای بسیار بود

که آن آب مستی نمودی چو می

ازو هر که خوردی فتادی خموش

زمانی بدی و آمدی باز هوش

که هریک مه از نار بر بار بود

گیا بد که چون سوی او مرد دست

کشیدی، شدی خفته بر خاک پست