ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار

مخلصان را نه به وضع دگران می داری

گوشه چشم رضایی به منت باز نشد

این چنین عزت صاحب نظران می داری

دست در خون دل پرهنران می داری

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ

همه را نعره زنان جامه دران می داری