چو هش یافت هرگاه گشتی دمان

سپه خیره یکسر ز دیدار اوی

رسن های کشتی جدا هر کسی

ببستند بر دست و پایش بسی

گسستی فراوان رسن هر زمان

زدی نعره ای سهمگین کز خروش

شدی کوه جنبان و دریا به جوش