سپه خیره یکسر ز دیدار اوی

گزید از سپه مرد بیش از شمار

به کشتیش بردند از آن ژرف غاز

همی غرقه شد کشتی از بار اوی

رسن های کشتی جدا هر کسی

ببستند بر دست و پایش بسی

چو هش یافت هرگاه گشتی دمان