شراعی که از پر سیمرغ بود

وی آن جام می پیش او داشتی

چو خوردی به آواز گفتی که نوش

ازو بستدی باز بودی خموش

بدادش پر از گوهر نابسود

دگر تاجی از گوهر شاهوار

که شب شمع با او نبودی به کار