دریغا تهی از تو زابلستان

که بر مه کشیدی درفش سیاه

بدی از دل و دست دریا و میغ

یکی مشت خاکی کنون ای دریغ

دریغا جهان بی تو کشور ستان

دریغا که بدخواه دلشاد گشت

دریغا که رنجت همه باد گشت