تو نوازم که دیگران زفتند

گرگ و یوسف نگارخانه ت را

تو ببخشای بر گل و دل ما

که بکاهد غم دل از گل ما

تو پذیرم که دیگران گفتند

چه کنم با جز از تو هم نفسی

مرده ایشان مرا تو یار بسی