تو ز تقدیر گشت او غافل

ندهند اسبت این دوازده برج

دل از این چرخ و گردشش بردار

پای را سر بسی کند بردار

باز تدبیرت او کند باطل

دایه آن را که بود مادر نیست

مایه آب او چو آذر نیست