ای زمن با زمانه چون سازی

آدمی بی خرد ستور بود

گرچه دارد دو دیده کور بود

گر تو جویای عالم رازی

چند از این آسیا و آن گلخن

نام این باغ و وصف آن گلشن

بهر آن کرد پادشات عزیز