چند از این آسیا و آن گلخن

گرچه دارد دو دیده کور بود

گر تو جویای عالم رازی

ای زمن با زمانه چون سازی

نام این باغ و وصف آن گلشن

بهر آن کرد پادشات عزیز

تا کنی نان و آب کو و کمیز