ورنه صابر بوند و درگذرند

کین چنین صوفیی بی ایمان

اندر اقلیم ما کنند سگان

چون بیابند استخوان بخورند

گفت بر گوی تا شما چکنید

که به دل دور از انده و حزنید

گفت ما چون بود کنیم ایثار