که به دل دور از انده و حزنید

چون بیابند استخوان بخورند

ورنه صابر بوند و درگذرند

گفت بر گوی تا شما چکنید

گفت ما چون بود کنیم ایثار

ور نباشد به شکر و استغفار

هم براین گونه روز بگذاریم