گفت بر گوی تا شما چکنید

اندر اقلیم ما کنند سگان

چون بیابند استخوان بخورند

ورنه صابر بوند و درگذرند

که به دل دور از انده و حزنید

گفت ما چون بود کنیم ایثار

ور نباشد به شکر و استغفار