آن بزرگان که وام جان توزند

کاز را خاک سیر داند کرد

گرچه در پادشاه باشد عدل

نان بی نان خورش بود بی بذل

رسم جان بخشی از تو آموزند

طمع از بوی دستت ای سر جود

پای کوبان درآید از در جود