رسم جان بخشی از تو آموزند

گرچه در پادشاه باشد عدل

نان بی نان خورش بود بی بذل

آن بزرگان که وام جان توزند

طمع از بوی دستت ای سر جود

پای کوبان درآید از در جود

هرکه او جست خصمی تو درست