خوانده این صرصر آنش آذر شسب

کرده از سم به رغم اخترشان

بادپای تو خاک بر سرشان

آب و آتش نخوانده او را اسپ

جز ز عدل تو نیست اندر کار

دور باش تو و مترس حصار

گویی آموخت عقل والایی