چون دل و جانش کر و فر تو دید

آب را بر آب تیغ تو آب

پیش عدلت بهار جان افروز

نزد عقلت سپهر پیش آموز

دل او مرد و جان ازو برمید

دید خود را در آینه دل خویش

دست و شانه جدا ز مفصل خویش