دل او مرد و جان ازو برمید

پیش عدلت بهار جان افروز

نزد عقلت سپهر پیش آموز

چون دل و جانش کر و فر تو دید

دید خود را در آینه دل خویش

دست و شانه جدا ز مفصل خویش