شحنه را گفت اگر نگویی راست

بار داد و به جای خود بنشست

دل و جان اندرین سخن پیوست

هردو را پیش خواند و مرغ بخواست

گنه مرغ بی زبان ز چه بود

من برآرم ز روزگار تو دود

آنکه جان دارد و زبانش نیست