آنکه جان دارد و زبانش نیست

شحنه را گفت اگر نگویی راست

گنه مرغ بی زبان ز چه بود

من برآرم ز روزگار تو دود

تو چه دانی که رنج جانش نیست

بشنو از من تو این سخن به درست

هان و هان تا نگیری این را سست