تو چه دانی که رنج جانش نیست

گنه مرغ بی زبان ز چه بود

من برآرم ز روزگار تو دود

آنکه جان دارد و زبانش نیست

بشنو از من تو این سخن به درست

هان و هان تا نگیری این را سست

آن یکی پای او چو پای تو بود