در دل بیوه نالش کشکین

ورنه از آتش خدای بترس

دل درویش ناشکیبا شد

تا لباس تو خز و دیبا شد

تو پس پشت بالش مشکین

خوان ما از تو شد سیاه چو شب

نان تو گر سپید شد چه عجب