تو پس پشت بالش مشکین

دل درویش ناشکیبا شد

تا لباس تو خز و دیبا شد

در دل بیوه نالش کشکین

خوان ما از تو شد سیاه چو شب

نان تو گر سپید شد چه عجب

این چه مستیست از بخار دو درد