نان تو گر سپید شد چه عجب

در دل بیوه نالش کشکین

تو پس پشت بالش مشکین

خوان ما از تو شد سیاه چو شب

این چه مستیست از بخار دو درد

که نه چون دیگران نخواهی مرد

چند خواهی به درد ما را سوخت