خوان ما از تو شد سیاه چو شب

تا لباس تو خز و دیبا شد

در دل بیوه نالش کشکین

تو پس پشت بالش مشکین

نان تو گر سپید شد چه عجب

این چه مستیست از بخار دو درد

که نه چون دیگران نخواهی مرد