گر بود عیب آن ز خود بدرو

تا برآید نهال تو چالاک

گر کند عیب از دو بیرون نیست

یا بود یا نه بر دو رای مایست

ور نباشدت آن سخن به دو جو

گر تو معیوبی آن بشو از هوش

ور نه ای ژاژ او میار به گوش