ور نباشدت آن سخن به دو جو

گر کند عیب از دو بیرون نیست

یا بود یا نه بر دو رای مایست

گر بود عیب آن ز خود بدرو

گر تو معیوبی آن بشو از هوش

ور نه ای ژاژ او میار به گوش

خلق اگر در تو خست ناگه خار