گر تو معیوبی آن بشو از هوش

یا بود یا نه بر دو رای مایست

گر بود عیب آن ز خود بدرو

ور نباشدت آن سخن به دو جو

ور نه ای ژاژ او میار به گوش

خلق اگر در تو خست ناگه خار

تو گل خویش ازو دریغ مدار