ور نه ای ژاژ او میار به گوش

گر بود عیب آن ز خود بدرو

ور نباشدت آن سخن به دو جو

گر تو معیوبی آن بشو از هوش

خلق اگر در تو خست ناگه خار

تو گل خویش ازو دریغ مدار

آنکه دشنام دادت از سر خشم