خاره را خیره خیر چه تراشم

خود مرا نیست بی تو زهره و بس

خیره رویی و بی خودی چو مگس

چون نه مردان طمع و پر خاشم

گورخر چون نداد کس را دست

نه ز پالان و رنج بار برست

گرچه شد ز اهل روزگار جدا