دلم به خانه خرابی خویش می گرید

چو طایری است که شب، آشیانه می طلبد

ز شوق خال تو، دل می تپد در آن خم زلف

حریص بین، که به دام است و، دانه می طلبد

چو بهر زلف تو مشاطه شانه می طلبد

ز بهر کشتنم این بس که دوستدار وی ام

دگر چرا پی قتلم، بهانه می طلبد