تلخ مگو، رخ ترش مکن که از آن لب

حور بهشتی چو دیو در نظر آید

پای اگر می نهی، به دیدۀ من نه

سرو خوش است از کنار جوی برآید

هر چه بگویی تو تلخ، چون شکر آید

در سفر عشق نیست غیر خطر هیچ

خوش بودم هر چه زین سفر بسر آید