در سفر عشق نیست غیر خطر هیچ

سرو خوش است از کنار جوی برآید

تلخ مگو، رخ ترش مکن که از آن لب

هر چه بگویی تو تلخ، چون شکر آید

خوش بودم هر چه زین سفر بسر آید

میکشی ام گه به سوی کعبه و گه دیر

چند صبوحی پس تو دربدر آید؟