همه اوضاع جهان، یکسره در هم شکنم

وقت آن شد که سر خویش، من از غم شکنم

آهی از دل کشم و حلقۀ ماتم شکنم

گر مراد دل من را ندهد این گردون

باده از کاس سفالین خورم و از مستی

به یقین جام جهان بین به سر جم شکنم

گر شود رام دمی ساقی و می گیرم از او