همای حسن پریده است و سایۀ پرش است این

غبار نیست که بر گرد عارض ترش است این

گذشته پادشه حسن گرد لشکرش است این

نه خط غالیه سا دور عارض مهش است این

ستاده بر سر نعشم، گرفته دست به مژگان

که این قتیل نگاه منست و خنجرش است این

کتاب نیست که می خواند آن نگار به مکتب