تو پریزاده نگردی به جهان، رام کسی

که به دل، عادت چنگیز و هلاکو داری

از گل و لاله و سرو لب جو، بیزارم

تا تو بر سرو قدت روضۀ مینو داری

حالت مرغ هوا، شیوۀ آهو داری

این خط سبز بود سر زده زان شکر لب

یا که در آب بقا، سبزۀ خودرو داری