یا که در آب بقا، سبزۀ خودرو داری

تو پریزاده نگردی به جهان، رام کسی

حالت مرغ هوا، شیوۀ آهو داری

این خط سبز بود سر زده زان شکر لب

جای مستان همه در گوشۀ محراب افتاد

تا که بالای دو چشمت خم ابرو داری

گر صبوحی شده پا بست تو، این نیست عجب