تا که بالای دو چشمت خم ابرو داری

این خط سبز بود سر زده زان شکر لب

یا که در آب بقا، سبزۀ خودرو داری

جای مستان همه در گوشۀ محراب افتاد

گر صبوحی شده پا بست تو، این نیست عجب

تا که صد سلسله دل، در خم گیسو داری