نه این غریب که با من در این غم است انباز

که نیست بنده سزای موکل و زنجیر

مباد کز تو چویی ماند او به گرم و گداز

نه بنده هست سزاوار این گزند و بلا

ندارم از تو من این غم، نعم که هست مرا

توقع از کرمت صد هزار نعمت و ناز

گمان مبر که همه خواهش از پی خودست