گمان مبر که همه خواهش از پی خودست

نه این غریب که با من در این غم است انباز

ندارم از تو من این غم، نعم که هست مرا

توقع از کرمت صد هزار نعمت و ناز

که بنده نیست به آسیب در چنین بد ساز

ولی ز انده یک خانه طفل، کز غمشان

به گوش جان من آید ز ناله شان آواز