به گوش جان من آید ز ناله شان آواز

گمان مبر که همه خواهش از پی خودست

که بنده نیست به آسیب در چنین بد ساز

ولی ز انده یک خانه طفل، کز غمشان

چو مرغ خسته، دل همگنان، ز محنت من

به سینه در، ز تپیدن همی کند پرواز

مباد که افکند اندوه سوز و ناله اشان